Het is zo herkenbaar. Iets is vaag, je ziet geen beginpunt, dus stel je het uit. En hoe langer je wacht, hoe groter het wordt in je hoofd, totdat iets wat eigenlijk gewoon een taak was voelt alsof het een heel probleem is geworden.
Ik had een opdracht voor school waar ik echt tegenop zag. Niet eens omdat het moeilijk was, maar gewoon omdat ik geen beginpunt zag. Ik schoof het steeds een stukje voor me uit. ‘Ik doe het straks wel.’ Maar straks werd later, en later werd nog later.
Op een gegeven moment dacht ik laat me gewoon iets doen. Ik opende het document, schreef een paar zinnen, stelde één vraag, en ineens was het lichter. Niet opgelost, maar draagbaar.
Dat moment bleef hangen. Niet omdat ik ineens alles af had, maar omdat ik iets doorhad. Het zat niet in de taak, het zat in hoe ik ermee omging.
Sindsdien stel ik mezelf een andere vraag. Niet ‘hoe doe ik dit allemaal?’ maar: wat kan ik nu doen, zonder het groter te maken dan het is?
Soms is dat beginnen, soms is dat iets vragen, soms is dat even stoppen omdat het echt te veel is. En gek genoeg geeft dat meer rust dan proberen alles tegelijk onder controle te houden.
Ik merk ook dat het helpt om eerlijk te zijn als iets niet duidelijk is. Vroeger dacht ik dat ik het zelf moest uitzoeken, nu vraag ik sneller iets en dat scheelt echt. Soms is verantwoordelijkheid nemen dus niet meer doen, maar het anders aanpakken.
Verantwoordelijkheid betekent voor mij nu niet meer dat ik alles moet dragen, maar dat ik kies wat ik aankan en de rest stap voor stap oppak.
En jij? Wat betekent verantwoordelijkheid voor jou?
‘Verantwoordelijkheid groeit waar veiligheid en helderheid samenkomen.’