Hoe ontstaan keuzes wanneer je waarneming helder is?
Ik vond dat eerlijk gezegd een lastige vraag, dus heb ik hem voor mezelf opgesplitst.
Eerst: wanneer is je waarneming eigenlijk helder?
En dan pas: hoe ontstaan keuzes?
Je waarneming is helder wanneer je iets kunt zien of voelen zoals het echt is, op dat moment, zonder er meteen iets van te vinden. Je merkt gewoon wat er is, voordat je het gaat verklaren of beoordelen. Dat klinkt simpeler dan het is.
Ik zat zelf een tijdje in een situatie met iemand die steeds over mijn grenzen ging. Ze bood daarna altijd haar excuses aan, maakte het goed, en dan gebeurde het toch weer opnieuw.
Wat ik op een gegeven moment deed was niet meteen reageren. Geen directe beslissing nemen of conclusies trekken, maar eerst gewoon kijken.
Wat gebeurt hier? Wat voelde ik? Niet wat ik er al van vond maar wat er werkelijk was.
Door die ruimte te nemen werd mijn waarneming helderder. Ik merkte een patroon, niet alleen in wat er werd gezegd maar in wat ik elke keer voelde als het weer gebeurde. Dat gevoel van: dit klopt niet voor mij, dit voelt niet goed. Vanuit die helderheid kon ik pas echt een keuze maken. Afstand nemen, omdat het klopte, omdat ik wist wat ik voelde en wat ik nodig had.
Richting ontstaat zo. Niet in één grote beslissing, maar in kleine momenten waarop je eerst voelt wat er is en daarna bewust kiest wat je ermee doet. We zijn gewend om snel te reageren, snel een mening te hebben, snel een conclusie te trekken, terwijl de helderheid juist zit in het moment daarvoor.
Dus, hoe ontstaan jouw keuzes wanneer jouw waarneming helder is?
‘Richting ontstaat waar voelen en handelen samenvallen.’
